"Ama kim bilir belki bir gün"

Kendimi bildim bileli dinlediğim bu şarkının masumiyetinden bi' parça istiyorum hayatımda durmadan. Büyürken her ruh halimde hep yanımda olan bu şarkıyı söyleyişlerim geliyor aklıma. Yıllarca. Çocukluk, ergenlik, bitmeyen ergenlik, belki de bitmek istemeyen ergenlik. Hep 17 yaşında kalmak istemek. Odamın penceresinin dibindeki yatağımın üstünde sabaha kadar müzik dinlediğim günlere dönmek istemek. O pencerenin dibinde müzik dinleyip kaybolana kadar dolunayı izlerken gözlerini bozmuş insanım ben. Ortaokul yıllarımda her "tesadüfen yalnızsın" dediğimde, her dinlediğimde yalnız olmadığımı hissettiğim geceler. Çünkü biliyorum, bu şarkıyı sevip yaşayan her insanın bir dönem mottosu odur.

 Derin, BÜTÜN ÖTEKİLERE isimli eserini verirken.

"Kelimeler, sokaklar ve evler ne kadar da boş şeyler, sen gizlice ağlarken" deyip öküzlemesine ama sessizce (evet) ağladığım koskoca ergenliğim. -Sapına kadar yaşadığım bi' ergenliğim oldu, çok güzeldi-. Ve her dinlediğimde o ruhu kaybetmediğimi anladığım bu efsane albüm. Allah'ım kabus gibi, 20 yaşımı doldurucam resmen. Ohaaa. Düşündükçe üzülüyorum. Çocukluğumdan beri şu şarkıyı dinleyip ağladığım da oldu, gülümseyip güçlü hissettiğim de. "Ama kim bilir belki bir gün o yaşarken sen ölmezsin, acılar akıp gider" diyerek arkadaş avutmuşluğum da. Anlatamadığım, bitmeyecekmiş gibi hissettiğim birçok hikaye var yıllardır biriken. 20 yıllık ömrümde anlatamayacağım kadar çok anı biriktirdiysem içimde, neresinden başlayacağımı bilemiyorsam; bunları hiç ifade etmeden ömrünü tüketen insanların nasıl kafayı yemediklerine hayret ediyorum. Şu şarkının her bir notasıyla, her bir harfiyle binlerce adım attım yıllardır. Tek bir şarkıyla binlerce kare geliyorsa gözümün önüne ve yazmadan duramıyor, huzursuz oluyorsam; bunları bir şekilde dışarı vurmadan dümdüz yaşayıp gidenlerin farkında olmadan mala bağlamasına şaşırmak anlamsız olurmuş, şimdi farkediyorum.

Ve yine bir mvö şarkısının da dediği gibi; zaman geçer, büyürüz, sertleşir dünya.